વીંધે હૈયું ને તો ય ફૂલ

નજરૂંના કાંટાની ભૂલ મારા વ્હાલમા;

વીંધે હૈયું ને તો ય ફૂલ મારા વ્હાલમા !

રાતનો અંધાર મને લાગે છે ઊજળો,

તારો તે સંગઃઊન્હે પ્હોર જાણે પીપળો;

વેણૂના વ્હેણમાંહી ડૂલ મારા વ્હાલમા;

વીંધે હૈયું ને તો ય ફૂલ મારા વ્હાલમા !

એક્લીને આંહીં બધું લાગે અળખામણું,

તારે તે રંગ, ભલા ટહૂકે સોહામણું;

તું જે કહે તે કબૂલ મારા વ્હાલમા;

વીંધે હૈયું ને તો ય ફૂલ મારા વ્હાલમા !

-----------------------------સુરેશ દલાલ.

વિરહિણી

ચૈતર ચંપો મ્હોરિયો, ને મ્હોરી આંબાડાળ,

મઘમઘ મ્હોર્યા મોગરા, મેં ગૂંથી ફૂલનમાળ.

જૂઈ ઝળૂંબી માંડવે, ને બાગે બાગે ફાલ,

તું ક્યાં છો વેરી વાલમા? મને મૂકી અંતરિયાળ!

આ ચૈતર જેવી ચાંદની, ને માણ્યા જેવી રાત,

ગામતરાં તને શે ગમે? તું પાછો વળ ગુજરાત.

કોયલ કૂજે કુંજમાં, ને રેલે પંચમ સૂર,

વાગે વનવન વાંસળી, મારું પલપલ વીંધે ઉર.

અવળું ઓઢ્યું ઓઢણું ને મારા છુટ્ટા ઊડે કેશ,

શું કરું નિર્દય કંથડા ! મને વાગે મારગ ઠેસ.

જોબનને આ ધૂપિયે, પ્રીત જલે લોબાન,

રત આવી રળિયામણી, મારાં કોણ પ્રીછે અરમાન?

નારીઉર આળું ઘણું, બરડ કાચની જાત,

તુ જન્મ્યો નરને ખોળિયે, તને કેમ સમજાવું વાત?

સમજી જાજે સાનમાં, મન બાંધી લેજે તોલ,

હોય ઈશારા હેતના, એના ના કંઈ વગડે ઢોલ!



---------------------------બાલમુકુંદ દવે.

બ્હેકી ઊઠ્યો

હું બળ્યો છું, તે છતાં બ્હેકી ઊઠ્યો,

ધૂપ અગરુ નો થઈ મ્હેકી ઊઠ્યો !

શ્યામ અંજન છું છતાં એ આંખમાં,

સ્વ્પ્ન લીલુડું થઈ લ્હેકી ઊઠ્યો !

વીજ ચમકી, વાદળી ઝરમર ઝરી,

મોરલાના પિચ્છ શું ગ્હેકી ઊઠ્યો !

ફૂટતાં અત્તરની શીશી ઢોલિયો,

બાથ માં મેડી લઈ મ્હેકી ઊઠ્યો !


--------------- જિતેન્દ્ર કા. વ્યાસ.

तेरे दर से उठकर

तेरे दर से उठकर जिधर जाऊं मैं
चलूँ दो कदम और ठहर जाऊं मैं

अगर तू ख़फा हो तो परवा नहीं
तेरा गम ख़फा हो तो मर जाऊं मैं

तब्बसुम ने इतना डसा है मुझे
कली मुस्कुराए तो डर जाऊं मैं

सम्भाले तो हूँ खुदको, तुझ बिन मगर
जो छू ले कोई तो बिखर जाऊं मैं

--------------------ख़ुमार बाराबंकवी 

जो भी दुख याद न था याद आया

जो भी दुख याद न था याद आया
आज क्या जानिए क्या याद आया

फिर कोई हाथ है दिल पर जैसे
फिर तेरा अहदे-वफ़ायाद आया

जिस तरह धुंध में लिपटे हुए फूल
एक-इक नक़्श तेरा याद आया

ऐसी मजबूरी के आलम में कोई
याद आया भी तो क्या याद आया

ऐ रफ़ीक़ो! सरे-मंज़िल जाकर
क्या कोई आबला-पा याद आया

याद आया था बिछड़ना तेरा
फिर नहीं याद कि क्या याद आया

जब कोई ज़ख़्म भरा दाग़ बना
जब कोई भूल गया याद आया

ये मुहब्बत भी है क्या रोग ‘फ़राज़’
जिसको भूले वो सदा याद आया

--------------------------------अहमद फ़राज़  

वह बाग़ में मेरा मुंतज़िर था

वह बाग़ में मेरा मुंतज़िर था
और चांद तुलूअ हो रहा था
ज़ुल्फ़े-शबे-वस्ल खुल रही थी
ख़ुशबू साँसों में घुल रही थी
आई थी मैं अपने पी से मिलने
जैसे कोई गुल हवा में खिलने
इक उम्र के बाद हँसी थी
ख़ुद पर कितनी तवज्जः दी थी
पहना गहरा बसंती जोड़ा
और इत्र-ए-सुहाग में बसाया
आइने में ख़ुद को फिर कई बार
उसकी नज़रों से मैंने देखा
संदल से चमक रहा था माथा
चंदन से बदन दमक रहा था
होंठों पर बहुत शरीर लाली
गालों पे गुलाल खेलता था
बालों में पिरोए इतने मोती
तारों का गुमान हो रहा था
अफ़्शाँ की लकीर माँग में थी
काजल आँखों में हँस रहा था
कानों में मचल रही थी बाली
बाहों में लिपट रहा था गजरा
और सारे बदन से फूटता था
उसके लिए गीत जो लिखा था
हाथों में लिए दिये की थाली
उसके क़दमों में जाके बैठी
आई थी कि आरती उतारूँ
सारे जीवन को दान कर दूँ
देखा मेरे देवता ने मुझको
बाद इसके ज़रा-सा मुस्कराया
फिर मेरे सुनहरे थाल पर हाथ
रखा भी तो इक दिया उठाया
और मेरी तमाम ज़िन्दगी से
माँगी भी तो इक शाम माँगी

--------------------------------------परवीन शाकिर

પિયર ગયેલી ભરવાડણની ગઝલ

પનઘટે છલકાતી ગાગર સાંભરે,
દી ઊગે ને રોજ સહીયર સાંભરે.

છેડલો ખેંચી શિરામણ માગતો,
વાસીદું વાળું ને દિયર સાંભરે.

ત્રાડ સાવજની પડે ભણકારમાં,
રાતના થરથરતું પાધર સાંભરે.

ઢોલિયે ઢાળું હું મારો દેહ ને,
બાથમાં લઈ લેતી નીંદર સાંભરે.

કાંબીયું ખાવડે ને હું ચોકીં ઊઠું,
ઝાંઝરો રણકે ને જંતર સાંભરે.

તાણ ભાભુજીએ કીધી'તી નકર,
કોણ બોલ્યું તું કે મહિયર સાંભરે.

મા! મને ગમતું નથી આ ગામમાં,
હાલ્ય, બચકું બાંધ, આયર સાંભરે.

------------------------------નયન દેસાઈ